Młoda pisarka szuka pracy

Miesiąc minął nie wiem kiedy, śmignął w zasadzie koło nosa, podobno przyszła jakaś wiosna w międzyczasie...

Już wiem, że praca nie na miesiąc a na dłużej, ale nadal praca rozbiegowa, treningowa, choć sympatyczna i na początek w sam raz.

W zasadzie najważniejszymi umiejętnościami, jakie musiałam się na razie przyswoić, była obsługa smartphone'a i laptopa bezmyszkowego. Reszta to typowe wewnętrzne duperelki, których każdy nowy musiałby się uczyć od zera. Cel na najbliższe tygodnie - nauczyć się w praktyce i za darmo obsługi systemu rezerwacji. Którym się nie zajmuję - ale może kiedyś? Czasem czuję się kompetentna i zorganizowana, czasem rozpaczliwie niedouczona.

Bywam asystentką księgowej, rozliczam wyjazdy, robię przelewy, pilnuję terminów płatności i wynagrodzeń.

Bywam typową biurwą, odpisuję na maile i przekazuję je dalej, autor jednej z tłumaczonych przeze mnie książek napisał: jeśli nie czytasz maila ani nie piszesz maila to znak, że nie masz nic do roboty. Pilnuję wypełniania kwestionariuszy i biegam na pocztę, zamawiam kawę, herbatę i nowe segregatory do biura...

Bywam prawą i jedyną ręką szefa, który po polsku ani słowa. Walczę z urzędem miasta i zakładem energetycznym...

Bywam tłumaczką pełną gębą i to mi się najbardziej podoba, kiedy szef wzywa mnie i mówi: now I say and you write in Polish. Albo kiedy trzeba a vista przetłumaczyć 10 stron umowy, która właśnie przyszła pocztą. Albo kiedy trzeba przetłumaczyć opis hotelu. (Przy okazji, po przetłumaczeniu kilkunastu wiem, że już nigdy nie pojadę na all inclusive do żadnego takiego kombinatu do przerabiania niższej klasy średniej na skwarki wymoczone w chlorze.)

Lubię mojego szefa, choć bywają momenty, kiedy mam ochotę go udusić.

Generalnie lubię to poczucie, że coś robię i że to coś jest pożyteczne, a w dodatku sprawia, że czuję się ważna. Lubię wychodzić z domu Do Pracy a wieczorem być zmęczona w sposób zrozumiały i usprawiedliwiony. Lubię przyklejać sobie na laptopie kolorowe karteczki i wpinać koszulki do segregatora :) Lubię rolę Kobiety Pracującej, w tej roli nareszcie czuję, że w pełni uczestniczę w Prawdziwym Życiu.

Przeszkadza mi trochę, że tego typu praca jest taka nieprojektowa, że nie ma momentu, kiedy jakiś projekt się kończy i można usiąść z ulgą i popatrzeć na namacalne efekty, jak przy tłumaczeniu albo w pracy lektorki. Nieustanne, bezefektowe dłubanie w tle bez początku i końca.

No ale ogólnie przepracowałam miesiąc, w poniedziałek zlecę przelew własnej Pensji, we wtorek może poproszę szefa, żeby mi "apgrejdował" śmieciówkę do normalnej umowy o pracę. Na razie zmagam się z pytaniem: co z dziećmi w ferie? Witamy w Prawdziwym Życiu :)

Ostatnie dwa dni minęły jak w gorączce. Poniedziałek - telefon. Wtorek - rozmowa. Wtorek wieczorem - telefon potwierdzający, a jutro... idę do pracy!!

Nie zdradzę szczegółów, powiem tylko, że na razie nie jest to dream job ale wydaje się miejscem idealnym na rozbieg, zyskanie biurowego doświadczenia i ewentualny dalszy rozwój w większym wymiarze. No i jedna z trzech najbardziej pożądanych przeze mnie branż. Poza tym 1/2 etatu pozostawia trochę miejsca na ewentualne dorabianie bez zusowego stresu.

W najgorszym wypadku podziękujemy sobie po miesiącu, i zostanie mi "doświadczenie" w CV, w najlepszym - jest sporo ciekawych możliwości.

Wszystko potoczyło się tak szybko, że nawet nie miałam okazji się wystraszyć ani zdenerwować. Może tak najlepiej?

W maju zeszłego roku wysłałam pierwsze CV. Od listopada zaczęłam wysyłać intensywniej, od Nowego Roku w planowy i zmasowany sposób. W sumie wysłałam ich około 200-220. Efekt: kilka pisemnych odpowiedzi odmownych, cztery zaproszenia na rozmowę. A praca i tak przyszła znienacka, z miejsca, z którego nie spodziewałam się nawet odzewu :)

Za wszystkie kciuki dziękuję, niewykluczone że za miesiąc blog się reaktywuje, a teraz niech sobie chwilkę tak powisi.

Wygląda na to, że rozsiewane bezładnie dookoła CV zaczęły kiełkować i przynosić odzew.

Co prawda poprzedniej pracy nie dostałam (za to dostałam miłą odpowiedź z życzeniami powodzenia, jednak zachodnia kultura komunikacji to coś, o czym możemy sobie jeszcze tylko pomarzyć...)

ale pojawiają się kolejne zaproszenia na rozmowy. Może więc jednak cokolwiek z tego będzie?

---

Na marginesie. Dostałam ofertę współpracy z pewnego biura tłumaczeń. Wysłałam plik wymaganych dokumentów, portfolio, referencje, skany okładek no i stawki, jak wynika z mojej znajomości rynku i kontaktów z tłumaczami - niewygórowane, wręcz przystępne.

Dzisiaj odebrałam trzeci w ciągu tygodnia telefon z pytaniem, czy stawki można negocjować. O ile jestem skłonna je opuścić. Odpowiedź, że przy dużych zleceniach możemy ponegocjować - i tu padło pytanie, czy na przykład 10 stron to jest duże zlecenie. Nie. 100 stron to jest spore zlecenie, 300 stron książki to jest duże zlecenie, 10 stron to są trzy godziny roboty z opieprzaniem się na facebooku w międzyczasie, chyba, że jest to instrukcja do pompy cukrzycy zarodowej albo dyrektywa UE.

Co znamienne, o nic innego nie pytają. Tylko o stawki. W nadziei, że za którymś razem odpowiem: jasne, nie ma sprawy, mogę robić i po 10 złotych od strony, tylko przestańcie wreszcie dzwonić?

Kochani - chcecie mieć zrobione jak najtaniej, weźcie studenta pierwszego roku. A potem zadzwońcie do mnie jeszcze raz, kiedy trzeba będzie po nim poprawiać.

Nie ma dobrze i tanio, nie ma solidnie i za darmo, nie ma tanich tłumaczy po filologii, podyplomówce, z doświadczeniem, i absolutnie nie ma mowy o "stałej współpracy" na zasadzie że ja czekam trzy miesiące dyspozycyjna pod telefonem i w tym czasie raz jeden dostaję trzy strony po "wynegocjowanych" głodowych stawkach, płatnych następnie w terminie 30 dni od daty wystawienia faktury plus trzy wezwania do zapłaty plus "jak tylko księgowa wróci z urlopu i znajdzie pani fakturę bo ja się nie bardzo orientuję".

A tak to niestety najczęściej działa.

Po rozmowie kwalifikacyjnej jak po egzaminie na studiach, widzę bardzo wyraźnie wszystkie swoje błędy.

Rozmowa kwalifikacyjna to teatr, a najważniejsze pytanie brzmi: jak bardzo można być "sobą"?

Intuicyjnie powiedziałabym, że jak najbardziej, przecież w pracy przez miesiące i lata będę "sobą", szef będzie miał do czynienia ze mną prawdziwą, nie z awatarem wykreowanym na potrzeby jednej rozmowy, sypiącym formułkami z poradników.

Nie należę do osób, które potrafią powiedzieć "codziennie stawiam sobie nowe cele i aktywnie je realizuję" albo "moją największą wadą jest punktualność i perfekcjonizm" bez zmrużenia oka, śmiertelnie poważnie i powstrzymując się od ironicznego grymasu.

Byłam więc sobą. Teraz myślę, że może za bardzo. I że to jest coś, nad czym powinnam popracować.

Powinnam też pokonać niechęć do oglądania wiadomości w TV bo okazuje się że o czymś tam powinnam wiedzieć a nie wiedziałam.

Powinnam wypracować sobie kilka gładkich odpowiedzi na pytania, które zawsze padną, niezależnie czy będę rozmawiała z potencjalnym szefem czy z młodziutką rekruterką.

Co zabawne, ogólne wrażenie mam takie, że "poszło mi dobrze". Ale miałam przecież potraktować to treningowo, więc wypunktowuję sobie błędy.

Wyniki w przyszłym tygodniu, zobaczymy. O ile oddzwonią...

Prawie każde ogłoszenie o pracę zawiera wymaganie dotyczące doświadczenia.

Wymagany co najmniej rok/dwa/trzy lata doświadczenia w pracy na podobnym stanowisku/w dziale obsługi klienta/w międzynarodowej firmie/w sekretariacie.

Bez pracy nie ma doświadczenia, a bez doświadczenia nie ma pracy.

Jak w takiej sytuacji się przekwalifikować? Bo o szukaniu pierwszej pracy po studiach to już nawet nie wspominam, nie bez powodu młodzi są "Oburzeni".

Jeśli mam doświadczenie w sekretariacie to już zawsze będę przyjmowana tylko do sekretariatu? I odwrotnie, jeśli nie mam, sekretariat będzie przede mną zamknięty już na zawsze?

I co zrobić z takim doświadczeniem, jak moje? Mam 3 lata doświadczenia dziennikarskiego, 9 lat doświadczenia w uczeniu angielskiego i ponad 10 w tłumaczeniach na własny rachunek. Nie mam za to doświadczenia w pracy recepcjonistki, w telefonicznej obsłudze klienta, w rezerwacji hoteli na podróże służbowe, nawet we współpracy z zespołem niekoniecznie - zarówno praca tłumacza, jak i lektora to zajęcia dla indywidualistów, lektor jest sam przed grupą, tłumacz sam przed klientem.

Ale przecież mogę się tego wszystkiego nauczyć, prawda? To nie są zadania wymagające trzyletnich specjalistycznych studiów.

Oczywiście, to znaczy, że na początku trzeba mi będzie coś pokazać albo podpowiedzieć.

Ale, skoro mogę błyskawicznie nauczyć się słownictwa wojskowego, geologicznego albo rolniczego do kilkudniowego projektu, to dlaczego nie mogłabym równie szybko i sprawnie nauczyć się potrzebnych umiejętności biurowych?

Nie mam trzyletniego ani nawet rocznego doświadczenia w pracy biurowej, ale proszę mnie od razu nie skreślać, mam sprawny mózg i dwie ręce i jestem gotowa się uczyć.

Nareszcie!

Po jękach i narzekaniach, że nikt na te moje nieszczęsne aplikacje nie reaguje nawet uprzejmym "spadaj", pojawia się pomalutku odzew.

I tak, zostałam zaproszona na rozmowę o pracę (the interview will be held in English, uprzedzono mnie uprzejmie) w miejscu ciekawym i prestiżowym.

Jestem ciekawa, zainteresowana, i, oczywiście, lekko wystraszona. No ale, jak spadać, to z wysokiego konia, pierwsze koty za płoty i tak dalej.

Potrzymajcie kciuki za tydzień.

Polska Praktyka Powszechna: zero reakcji na nadesłane dokumenty.

Rozumiem, kandydatów jest tłum, kandydat nie pasuje do stanowiska, przysłał CV od czapy, stanowisko i tak było zarezerwowane dla siostrzeńca znajomej szefa a ogłoszenie tylko po to, żeby się ktoś nie przyczepił i tak dalej. Rozumiem, że na rozmowę zaprasza się paru wybranych kandydatów, którzy przechodzą przez wstępne sito.

Ale nie rozumiem zupełnego braku reakcji.

Znowu ustawia się nas w pozycji żebraka - nie interesuje nas, ile czasu poświęcasz na redagowanie i wysyłanie dokumentów, nie obchodzi nas Twój stres i strach o przyszłość, ciesz się, jeśli rzucimy Ci ochłap w postaci automatycznego "potwierdzenia przeczytania". Które oznacza tylko tyle, że wiadomość została wyświetlona PRZED naciśnięciem "delete".

Można też podobno dostać "potwierdzenie usunięcia", co oznacza, że klawisz "delete" poszedł w ruch jako pierwszy.

Na mniej więcej 150 wysłanych CV dostałam 2 zaproszenia na rozmowy i... 2 maile odmowne. Jeden z dodatkową propozycją pracy w... sex shopie, co było o tyle zabawne, o ile aplikowałam na stanowisko redaktorki w portalu kobiecym.

Reakcja albo jej brak tworzą wizerunek pracodawcy. Czy na pewno chcemy zatrudnić się u kogoś, kto będzie miał głęboko gdzieś nasz wysiłek? Jak taka firma będzie reagowała na wykonaną pracę - tak samo, zero "dziękuję", zero "zrób to inaczej", zero "spadaj"? Jak taka niereagująca firma reaguje na potrzeby swoich klientów - może tak samo, czyli nijak?

A wystarczyłby uprzejmy, bezosobowy mail z automatu, w stylu: dziękujemy, nie jesteśmy zainteresowani...

Wcale nie.

Bilans tygodnia: zawieszona działalność, kilkadziesiąt wysłanych CV, kilka "potwierdzeń przeczytania" w mailu, to znaczy, że ktoś tam, w dziale rekrutacji, nie nacisnął od razu, automatycznie "Delete" na widok mojego zgłoszenia.

Jeden telefon od przyjaciółki, która może ewentualnie moje CV "pchnąć dalej", kilka maili wspierających i podsuwających ciekawe ogłoszenia.

Nie rozleniwiam się, bynajmniej. Przeglądanie ogłoszeń, komponowanie i redagowanie maili, listów motywacyjnych zajmuje mi codziennie większość przedpołudnia. Prawie jak za dawnych, dobrych czasów, kiedy miałam zlecenia...

Poza tym - chaos okresu adaptacyjnego po feriach. Wstawanie o siódmej dobrym treningiem przed pracą, wstawanie o siódmej z koniecznością ubrania się, zjedzenia czegoś, skoordynowania chaotycznych czynności trzech zaspanych osób i wyjścia na mróz - treningiem bezcennym :)

Zawiesiłam działalność.

Na razie na rok.

Byłam chyba pierwszą petentką w urzędzie dzielnicy. Poniedziałek, ósma rano, trzaskający mróz. Obok mnie pani zawieszała na dwa lata poprawki krawieckie. Kryzys? Ludzie cerują sami? Czy może w epoce, kiedy jednosezonowe chińskie szmaty kosztują mniej niż zacerowanie czy skrócenie spodni i taniej wyrzucić niż naprawić, pewne zawody wychodzą z obiegu?

Pani w wieku "żadnej pracy już nigdy nie dostanę". Czy ja też? Czy dopiero na granicy niewidzialności?

- To jaki jest teraz mój status? - zapytałam sympatyczną urzędniczkę z okienka. - Bezrobotna?

- No... chyba tak.

Urzędniczka uśmiechnęła się trochę bezradnie, trochę pocieszająco. Wyszłam z urzędu na trzaskający mróz, bezrobotna pierwszy raz w życiu. Wróciłam do domu. Wysłałam 12 nowych CV.

Witamy w rzeczywistości?

Napisałam wczoraj, że następna notka w poniedziałek, bo zamierzam przyzwyczajać się do życia w rytmie pracującym.

Koniec z rytmem freelancera: weekend wypada wtedy, kiedy nie ma zlecenia. W tym rytmie zresztą miałam niemal nieustający weekend przez ostatnie 2 czy 3 miesiące.

Tylko, że wczoraj przez cały dzień żyłam w błogim przekonaniu, że jest piątek. Do tego stopnia, że kupiłam Dzieciom chipsy, na które pozwalam tylko w piątki. Oczywiście nie wyprowadziły mnie z błędu :)

"Every day is like Sunday, every day is silent and gray" - jak śpiewał chyba Morrissey ponad 20 lat temu. I tak wpadłam w rytm życia bezrobotnej, która już nie odróżnia czwartku od piątku, bo trudno je odróżnić, kiedy nie ma się nic do zrobienia "na piątek".

Mam nadzieję że już niedługo będę miała pracę pozwalającą odróżniać dni robocze od weekendów :)